Dijital Karanlıkta Kiralık İnfazcılar

Bir akıllı telefon ekranının parlaklığı, bazen bir insanın sonunu getirecek tetiğin çekilmesinden daha soğuk bir ışık saçar. Sözcü’nün sayfalarına yansıyan o haber, aslında hepimizin bildiği ama yüzleşmekten kaçındığı bir uçurumu işaret ediyor: Sosyal medyada tetikçi arayanlar.

Eskiden kiralık katil bulmak için yeraltının tekinsiz kahvehanelerine gitmeniz, karanlık ilişkiler ağında kaybolmanız gerekirdi. Şimdi ise bir mesaj kutusu, bir anonim hesap ve birkaç tuşla o karanlığı evinize, cebinize kadar getiriyorsunuz. İnsan hayatının bu kadar ucuzlaması mı daha korkunç, yoksa birini yok etme arzusunun bu kadar sıradanlaşması mı?

Dijital çağın getirdiği o büyük yanılsama, her şeyi bir oyun gibi görmemize sebep oluyor. Birini engellemek, birine hakaret etmek, hatta birini yok etmek; sanki ekranın öbür ucunda nefes alan bir canlı değil de, bir video oyunundaki figüran varmış gibi. Gözaltına alınan o insanların şaşkınlığına bakın; sanki internetten yemek siparişi verir gibi bir cana kastetmenin yasal bir karşılığı olmayacağını sanıyorlardı.

Burada beni en çok sarsan, o insanların bu eylemi gerçekleştirirken hissettikleri o ürkütücü rahatlık. Bir cinayet planı yaparken, kahvesini yudumlayıp sosyal medya akışında gezinen birinin zihnindeki o boşluk... İnsan, vicdanını ne zaman bu kadar kolay devre dışı bırakabilir? Bir insanın hayatına son vermeyi düşünen bir zihin, hangi noktada 'gönder' tuşuna basarken tereddüt etmez?

İnternet, bilgiyi demokratikleştirmedi; sadece kötülüğü demokratikleştirdi. Artık herkesin elinde, bir başkasının hayatını karartabilecek bir güç var. Ve bu güç, en çok da ahlaki pusulasını yitirmiş olanlara hizmet ediyor.

Sokaklarda yürürken yanınızdan geçen o sıradan insanın telefonunda ne tür bir 'sipariş' olduğunu asla bilemezsiniz. Belki bir kıskançlık, belki bir intikam hırsı, belki de sadece can sıkıntısı. Hepsi, o küçük ekranın ardında birer bomba gibi bekliyor.

Belki de asıl korkmamız gereken, o tetikçileri arayanlar değil; o tetikçileri bulabileceğine inanan o cüretkâr cehalettir. Bir toplumu ayakta tutan şey yasalar değil, birbirimizin hayatına duyduğumuz o görünmez saygıdır. O saygı kaybolduğunda, geriye sadece dijital bir çöplük ve üzerinde birbirini yok etmeye çalışan zavallı gölgeler kalır.

Şimdi bu insanlar gözaltında. Peki ya o ekranın öbür ucunda, hala bir 'çözüm' bekleyen binlerce sessiz gölge? Onların zihnindeki o karanlık, bir polis baskınıyla dağılacak türden değil. Bizim asıl mücadelemiz, o karanlığı besleyen o büyük, boş ve vicdansız sessizliğe karşı olmalı.