Spor Yazarı, Eski Futbolcu
Trabzon doğumlu. 14 yaşında Galatasaray altyapısına girdi, 19'unda diz sakatlığı nedeniyle bıraktı. Bu acıyı yazmaya döktü. Üç çocuk babası. Pazar sabahları yazıyı bitirince oğluyla maça gidiyor.
Florya'nın iki numaralı antrenman sahası, kasım ayazı. Çamur kramponun dişlerine öyle bir dolanır ki, üçüncü deparın sonunda ayaklarının altında ikişer kiloluk taş bloklar taşıdığını sanırsın. Ciğerlerine dolan o kesif, paslı soğuk koku ve kenardan bağıran hocanın buharlaşan nefesi birbirine karışır.
Ringin o daracık karesinde, tepedeki spot lambalarının altında parlayan ter damlaları yere düştüğünde çıkan o hışırtılı sesi sadece oradakiler bilir; Havvanur Kethüda’nın Rus rakibi Kseniia Olifirenko ile göz göze geldiği o ilk saniye, aslında bir spor müsabakasından çok daha fazlası, iki farklı dünyanın birbirini tarttığı o sessiz ve karanlık boşluktu. Trabzonspor’un o inatçı kızı, eldivenlerini çenesine siper ettiğinde sadece bir altın madalyayı değil, o ringe gelene kadar geçtiği tüm o engebeli yolları, soğuk salonları ve kimsenin görmediği o sabah koşularını da yanında taşımıştı. Her yumruk bir cevap, her kaçış bir hayatta kalma refleksi, her nefes ise ciğerlerine dolan o kesif deri ve ter kokusunun zaferle harmanlanma çabasıydı.
Tünelin ağzında beklerken burnunuza çarpan o keskin koku vardır; ıslak çim, kış soğuğu ve kas gevşetici kremin genzi yakan sertliği. 2027’nin Şubat ayında, İstanbul’un o gri ve hırçın rüzgarı stadyumun beton blokları arasında ıslık çalarken, tünelden çıkanlar bu kez sadece bizimkiler olmayacak. Real Madrid’in beyazı, Barcelona’nın asil kırmızısı, Atletico’nun inadı ve Sociedad’ın zarafeti bu şehrin yorgun toprağına basacak. İspanya’nın en büyükleri, o pürüzsüz pas trafiğini ve kusursuz geometrilerini bizim kaosumuzun ortasına bırakacaklar.
Soyunma odasının o ağır, rutubetli kokusunu bilirsiniz; terin, çamurun ve ucuz kas gevşetici kremlerin birbirine karıştığı o geniz yakan havayı. Hull City’nin oyuncuları Old Trafford’un tünelinden çıkarken, karşılarındaki Manchester United kırmızısının heybeti altında ezilmek yerine, o keskin kokuyu içlerine çekip sahaya birer yabancı gibi değil, o toprakların asıl sahibiymiş gibi daldılar. Tribünlerdeki uğultu, binlerce boğazdan çıkan o devasa gürültü bir süre sonra uğuldayan bir sessizliğe dönüştü çünkü sahada sadece bir futbol maçı değil, yazılmış senaryonun yırtılıp atılması izleniyordu. Turuncu siyahlı formaların Chelsea karşısında geri adım atmayan, United’ı ise kendi evinde çaresiz bırakan o dik duruşu, dört haftada toplanan sekiz puanın çok ötesinde bir şey fısıldıyor kulağımıza.
Sırbistan karşısında o son top yere değdiğinde, Brüksel’deki o devasa salonun tavanı sanki üzerimize çöktü ama altında kalmadık, aksine o enkazın içinden göğe yükselen bir çığlık gibi fırladık dışarı. Eda’nın bloktaki o sarsılmaz duruşu, Vargas’ın havada asılı kaldığı o sonsuz saniye ve her smaçta zemini döven o hırçın ses, aslında sadece bir voleybol maçının değil, yıllardır biriken bir inadın, bir türlü dinmeyen bir iştahın dışavurumu gibiydi. 25-20, 25-19 ve yine 25-20; skor tabelası bu kadar net, bu kadar temiz ve bu kadar kusursuz görünürken içeride kopan fırtınayı, o her puanda yeniden kurulan konsantrasyonu ve Sırbistan gibi bir devi parkeye gömmenin psikolojik ağırlığını ancak o sahada o formayı ıslatanlar tam manasıyla kavrayabilir. Sahadaki her bir hareket, bir öncekinin üzerine inşa edilen bir kule gibi yükseldi ve biz o kulenin en tepesinden Avrupa’ya bir kez daha bakma hakkını kazandık.
Florya’da antrenman sahasının kenarında, yağmurun toprağı ağırlaştırdığı o keskin kokuyu bilirsiniz; hırsın, çamurun ve hayallerin birbirine geçtiği o gri sabahları. Kramponların çimlere saplanırken çıkardığı o tok ses, kalbinizin ritmiyle birleşir ve dünya sadece o meşin yuvarlağın etrafında dönmeye başlar. 2026-27 Şampiyonlar Ligi fikstürü açıklandığında, ekrandaki isimlere bakarken burnuma yine o çamur kokusu geldi. Galatasaray ve Fenerbahçe’nin Avrupa’nın devleriyle çarpışacağı o soğuk kış geceleri, kağıt üzerinde sadece birer tarih ve saatten ibaret değil.
Yağmurun çimle buluştuğu o ekşi koku, tribünlerden yükselen uğultunun aniden kesilip yerini bir yırtılma sesine bıraktığı o an; Hull City’nin Manchester United kalesine gönderdiği o ilk top, sadece bir gol değildi. Sahada devlerin titrediğini, o pahalı kramponların altındaki zeminin nasıl kayganlaştığını, milyon dolarlık bacakların bir anda nasıl ağırlaştığını gördük. KCOM Stadyumu’nun nemli havasında, Premier Lig’in o pırıltılı vitrini bir anda tuzla buz oldu. Hull City, sezonun ilk düdüğüyle birlikte, dünyanın en büyük futbol devlerinden birini o dar koridorlara, o sert ikili mücadelelere ve o kaçınılmaz sona hapsetti. 2-0’lık skor tabelada yanarken, United’lı oyuncuların yüzündeki o şaşkınlık, aslında hepimizin çok iyi bildiği bir şeyin dışavurumu gibiydi.
Soyunma odasının o ağır, keskin merhem kokusunu bilir misiniz? Terle karışmış, genzi yakan o koku, sahaya çıkmadan hemen önce ciğerlerinize dolduğunda dünyanın en güçlü insanı olduğunuza inandırır sizi. Dün akşam Ankara’da, Eryaman Stadyumu’nun koridorlarında da o koku vardı; Fenerbahçe’nin milyonluk ayakları, yeni sezonun taze umutlarıyla tünelden geçerken ayakkabılarının beton zeminde çıkardığı o ritmik 'tık tık' sesi, bir zafer marşı gibi yankılanıyordu. Ancak futbol, planlanmış senaryoları buruşturup çöpe atmayı en sevdiği şehirde, Gençlerbirliği’nin o inatçı ve sert rüzgarıyla karşıladı İstanbul devini.
Soyunma odasının o ağır, rutubetli havasını bilirsiniz; hani ter kokusuyla karışan o keskin merhem kokusu genzinizi yakar da, dışarıdaki yağmurun sesi beton duvarlarda yankılanırken kimse konuşmaya cesaret edemez. Kramponların beton zeminde çıkardığı o ritmik 'tık tık' sesleri, sanki yaklaşan bir infazın geri sayımı gibidir ve siz sadece hocanın gözlerinin içine bakarsınız. O an, sizin bütün geleceğiniz, o gün sahada ter döküp dökmeyeceğiniz, hatta belki de hayatınızın geri kalanında kim olacağınız, o adamın iki dudağının arasından çıkacak tek bir kelimeye bağlıdır. Güç budur işte; birinin varlığını tek bir cümleyle kutsamak ya da onu yokluğa mahkûm etmek.
Florya, 1999 sonbaharı. Hava, ıslak toprak ve ağır bir çamur kokuyor. Antrenman sahasının kenarındaki o paslı tellerin soğukluğunu hala avuçlarımda hissederim. Topa vurduğum an, o meşum ses geldi; sanki bir dal kırıldı, sanki bir hayat ortasından çatladı. Dizimden gelen o kuru 'çıt' sesi, tribünlerin uğultusunu, hocanın bağırışını ve geleceğe dair kurduğum her bir cümleyi saniyeler içinde sildi. O gün o sahada sedyeyle taşınırken, sadece bir 'potansiyel' olarak görülüyordum; Galatasaray altyapısının parlak çocuğu, geleceğin büyük yatırımı.
Gözlerini kapatıp binlerce sayfayı kelimesi kelimesine ezberleyen bir çocuğun karşısına geçip “bilimi” anlatmak, aslında ona artık soru sormamayı öğretmektir. Bilim, bir “anlatı” değildir Sayın Bakan; bilim bir “itiraz” biçimidir.
Kırk yıl boyunca bir devin gölgesinde yaşadık, oysa o gölgenin nereden geldiğini bile bilmiyormuşuz. Bir sabah uyandığınızda, hayatınızın merkezine koyduğunuz bir bilginin baştan aşağı yanlış olduğunu öğrenmenin yarattığı o tuhaf boşluk duygusunu bilir misiniz?
Sıcak, insanın sadece derisini değil, doğrudan ruhunu kavuruyordu. Medine’nin o kızgın, insafsız kumları üzerinde, açlıktan midesi sırtına yapışmış binlerce asker, tek bir adamın dudaklarından çıkacak kelimeye bakıyordu: Fahreddin Paşa.
O beyaz çizgi, asfaltın üzerine çekilmiş sıradan bir boya izi değil; yaşamla ölüm arasında asılı duran incecik bir kefen bezidir aslında.
Siyasetin o meşhur transfer borsasında, haysiyetin kaç paraya okutulduğunu gösteren o son kareyi gördüğümde midemdeki ekşimeyi tarif edemem. Dün küfrettiği kapıya bugün rükuya gidenlerin, o kapıdan içeri girdikleri an her türlü kirden arındıklarını sanmaları, bu ülkenin en büyük trajedilerinden biridir. Rozet değişir, koltuk baki kalır ama o koltuğun altına saklanan çürüme, eninde sonunda gün yüzüne çıkar.
Sıcak bir pizza ile soğuk bir ceset arasındaki mesafe, bugünlerde sadece birkaç saniyelik bir gecikmeye bakıyor.
Asfaltın tadı her zaman paslıdır, özellikle de Sultangazi’nin o bitmek bilmeyen yokuşlarında sabahın köründe bir metal yığınına dönüştüğünüzde. Fren sesi gelmez bazen. Sadece bir metal feryadı duyarsınız; sacın saca sürtünürken çıkardığı o diş gıcırdatan, insanın iliklerini donduran çığlık. Sonra o korkunç sessizlik gelir, hani şu toz bulutu dağılmadan hemen önceki o saniyelik boşluk.
Bir gramı için binlerce çiçeğin canına okunan o mor mucize, aslında bize zenginliği değil, sabrın ne kadar pahalı bir lüks olduğunu fısıldıyor. Kilosu beş bin euro olan bir bitkiden bahsettiğimizde, zihnimiz hemen lüks otomobillere ve tapu senetlerine gidiyor. Oysa o tarlada, şafak sökmeden toprağa eğilen adamın gördüğü şey banknotlar değil, parmak uçlarındaki kalıcı sarı lekedir.
Bir kadının 'kimsenin ismine ihtiyacım yok' demesi, aslında yüzyıllardır büyük bir titizlikle yazılan o devasa toplumsal senaryonun son sayfasını yırtıp atmaktır. Şevval Sam’ın televizyon ekranından dökülen o net cümleleri, sadece bir magazin haberi değil; bir bağımsızlık manifestosu gibi çınladı kulaklarımda. Charlize Theron ile aynı frekansta buluşan bu itiraz, aslında modern kadının kendiyle kurduğu o yeni ve sarsılmaz bağın ilanıdır.
Ankara’nın o ağır, gri binaları arasında, bir odanın içinde tam beş buçuk saat boyunca Türkiye’nin kaderiyle değil, kendi kaderiyle yüzleşen bir irade vardı. Işıklar sönmedi, çaylar defalarca tazelendi ama masadaki o keskin hava bir türlü dağılmadı. CHP’nin o meşhur katlarında alınan kararlar, sadece bir tüzük değişikliği ya da aday belirleme süreci değil; aslında bir kimlik arayışının son durağıydı.
Masanın altından uzatılan o kalın zarfın hışırtısı, aslında bir ülkenin vicdanının tam orta yerinden yırtılma sesidir. Kimse bakmıyormuş gibi yapılır, gözler tavana ya da pencereden dışarıdaki gri binalara dikilir ama o ses odayı bir sis gibi kaplar. Kirli bir sis.
Bir kadının hayatı, o hastane odasından kucağında bir bilinmezle çıktığı an ikiye bölünür: Öncesi ve sonrası; ama asıl savaş, eve girip kapıyı kapattığında başlar. Dışarıda dünya tüm hızıyla dönmeye devam ederken, o dört duvar arasında zamanın nasıl büküldüğünü, saniyelerin nasıl asırlara dönüştüğünü sadece yaşayan bilir. Uykusuzluktan sızlayan gözler, her ağlamada yerinden fırlayan bir kalp ve 'acaba her şeye yetebiliyor muyum?' sorus
Marmara’nın hırçın bir lodosla kabardığı her sabah, aslında tabiatın bize “dur” dediği o nadir ve sarsıcı anlardan biridir. Modern dünyanın o bitmek bilmeyen acelesi, devasa çarkları ve “ne olursa olsun yetişmeliyim” diyen hırsı, denizin o köpüklü öfkesine çarptığında camdan bir kule gibi tuzla buz olur.
Dünya haritasında iğne ucu kadar yer kaplayan bir köyün, devasa metropollerin gururunu yerle bir edeceğini kim tahmin edebilirdi?
Asfalta dökülen kanın rengi her zaman aynıdır ama gidenin bıraktığı boşluğun şekli her seferinde değişir.
Haritayı masaya serdiklerinde parmakları artık Antalya Körfezi’nde değil, Aden Körfezi’nde geziniyor. Bir zamanlar televizyon ekranlarında 'Mavi Vatan' haritaları önünde kılıç kuşananların, bugün Somali açıklarında petrol arama sevdasını anlatırken yüzlerindeki o tuhaf tebessümü görüyor musunuz? Akdeniz’in hırçın sularında hak arama mücadelesi veren o devasa sismik araştırma gemilerimiz, ne ara sessizce limanlara çekildi de rotayı Afrika’nın boynuzuna kırdı?
Cebimizdeki son kaleyi de zapt ettiler; artık o telefonun ucundaki 'gönder' tuşu, bir celladın ipi kadar tehlikeli. Eskiden parayı elden ele verirken göz göze gelirdik, şimdi bir IBAN numarasıyla ruhumuzu devlete teslim ediyoruz.
Gökyüzü bugün, yenilmiş bir boksörün gözaltı morluklarını andıran o tekinsiz, kirli mor renge büründü. Meteoroloji Genel Müdürlüğü’nün sekiz il için yayınladığı o 'sarı kod' uyarısı, sadece haritadaki şehirleri değil, hepimizin içindeki o bitmek bilmeyen teyakkuz halini de boyadı. Sarı, aslında kararsızlığın ve eşikte beklemenin rengidir; ne kırmızının o net 'dur' ihtarıdır, ne de yeşilin ferahlatıcı geçit hakkı. Bir fırtınanın kapıda olduğunu bilip, içeri ne zaman dalacağından emin olamama halidir bu.